چرا کار کودکان، امنیتِ فردایِ همه ما را نشانه رفته است؟

پشت هر چهره‌ی آفتاب‌سوخته در پشت چراغ قرمز، یا هر دستِ پینه‌بسته در کارگاه‌های زیرزمینی، حقیقتی نهفته است که نباید به آن عادت کرد. ما به عنوانِ جامعه، در قبالِ دزدیده شدنِ لبخند از صورتِ کودکانمان مسئولیم. کار کودک، نشانه‌ی شکستِ ساختارهای رفاهی است؛ اما هنوز فرصت باقی است تا با همگراییِ ملی و سیاست‌گذاری‌های هوشمندانه، مسیرِ زندگی این کودکان را از «زباله‌گردی و کارِ سیاه» به سمتِ «نیمکت‌های مدرسه» تغییر دهیم.